فکریات

در این دنیا همه و همه چیز از تو خودشان را می خواهند.ناخودآگاه در تو به دنبال خودشان می گردند.حتی خدا.

و این تنها خداست که از تو خودت را می خواهد.

پس اگر می خواهی خودت را به یاد بیاوری باید چشم به نشانه های خدا داشته باشی و بس.

کودکی بزرگترین سرمایهء انسان است.

خداوند انسان را در آزمایشهای مهم زندگی ارزیابی نمی کند.در تصمیمهای روزمره عیار انسان را می سنجد.

به نام خداوند بزرگ.

خدایا، خداوندا،ای بزرگترین.ای بینا ترین.ای پاکترین.ای صاحب و مالک همه چیز.تو بر تمام این آفرینش تسلط داری و ارادهء تو اداره کنندهء تمام امور است.ای بزرگترین معبود که غیر از تو معبود گرفتن بی معناست.ای مهربان ترین معشوق که جز تو معشوق گزیدن خطاست.ای نزدیکترین دوست که تنها دوستی با تو برای تمام عمر کافیست.ای نزدیکترین خویشتن به خویشتن خویش که به جز تو خویشتن شناختن اشتباه همیشگی ماست.ای تو بزرگترین کسی که می شناسیم و در همه حال به او رو می کنیم و جز او از هیچ کس دیگر کمک و یاری و همدلی و همراهی نمی طلبیم.ای تنها مقصود درست و ای مستقیم ترین راه زندگی.

خدایا با تمام وجود دوستت دارم و با تمام وجود احترامت می گذارم.خدایا تو می دانی که من چقدر تنها هستم و چقدر تنها.خدایا تو می دانی که من و همهء ما انسانها چقدر از خود گم شده ایم و چقدر نیاز به تکیه گاهی برای دیدن خود داریم.خدایا دوست دارم به من اعتماد به نفس دهی.دوست دارم خود را با تو باور کنم.خدایا دوست دارم تو را بیشتر و بیشتر، تا بینهایت خودت باور کنم.خداوندا دوست دارم تو را با تمام وجود باور کنم.دوست دارم تو را با تمام وجود ببینم.تا تمام معنایت.خدایا دوست دارم به من احترام به نفس دهی تا دور شوم از این وجود زمینی ناخالص بی صفا که این روزها احساس می کنم.خدایا من فقط می توانم به درگاه بزرگ تو رو بیاورم و تو می دانی که این خواست من نیست و نه شایستگی این را دارمو این خواست توست.

دوست دارم به من قدرت دهی تا بتوانم خشتهای بنای خودم را در هر دوره ای از زندگی به همان تعداد که باید و به همان دقت که لازم است روی هم بچینم.خدایا دوست دارم این بنا را که اکنون در ابتدای آنم فقط و فقط به اسم تو و به رسم تو و به سوی تو بالا ببرم، که با تمام ادراکم فهمیده ام هوایی جز هوای تو ارزش نفس کشیدن ندارد و خیالی جز خیال تو ارزش فکر کردن ندارد.خدایا اگر این زندگی و اگر این اتاق کوچک قلب من ثانیه ای بویی غیر از بوی تو می داد هدایتش کن تا فراموش نکند آنچه را که باید به یاد داشته باشد.خدایا اگر راه من ذره ای، کوچکترین مقداری از زاویهء تو انحراف داشت با دستان عزیزت به راه خودت بازش گردان.

خدایا تو می دانی که من اگر خود به حال خود واگذاشته شوم، هیچم و از هیچ هم بدتر راه می روم.خدایا از تو می خواهم که من را و همهء ما را لحظه ای با مشغولیات این دنیا تنها نگذاری که خودت می دانی چقدر پوچ و بی احساس است این دنیا.خدایا نگذار بی آنکه بدانیم و بی آنکه بدانیم و بی آنکه بدانیم، ذره ذره از یاد تو دور شویم سکان به طرفی دیگر بچرخانیم.خدایا تو می دانی که چقدر راحت راه ما کج می شود و چقدر راحت یک انسان، اراده اش به گمراهیش می کشاند.

خدایا پس تو که ارادهئ کل هستی و کل اراده نزد توست مگذار که ارادهء ضعیف ولی مختار ما موجودات کوچک قبل از آنکه به راهی آگاهی پیدا کنیم ما را به جایی ببرد که بوی تو از در و دیوار آن بلند نشود.به ما این قدرت را بده تا خود را از قدرت گستاخ خویش خالی کنیم و به قدرت تو چنگ بزنیم و با تمام وجود بندهء سرسپردهء راه تو شویم و در تمام پهنای بیابان غریب زندگی نشان از تو بجوییم و مشغول منزلهای نزدیکتر و کوچکتر از درگاه ت نشویم.خدایا کمکمان کن که فقط تو می دانی چقدر اینجا نا آشناست.

به نام دوست...سلام.

ما هم پریدیم...فردا...امروز آخرین روز مجردیست.به قول معروف آخرین روز یالقوزی.این چند وقت سرم خیلی شلوغ بود.از شما هزاران بینندهء عزیز عذر می خواهم که نشد سر بزنم.ولی خودمانیم.یک عمر فکر می کردیم که آآی، عروسی ما که بشود چه می شود.چه رخداد عظیمی به وقوع افتاده است.چه می دانم.قمر در عقرب می شود.ما دیگر همهء اهل زمین را برای عروسیمان دعوت می کنیم.همه می آیند.به صف کنار دیوار می ایستند.و من لبخند زنان از جلوی هرکدامشان رد می شوم و دست و روبوسی.و فیلمبردار هم فیلم می گیرد.و چه با شکوه می شود وقتی انتری مجلس می گوید آماشاالله...آقا داماد هم وارد شد.کف بلند به افتخارش.همه بلند می شوند.آقا داماد با کت و شلوار سفید و دو تا ساق دوش کوتاه تر از خودش از میان خیل جمعیت می روند روی صندلی می نشینند...

خودمانیم.آدمی توی بچگی چه خیالها که می بافد.اینها که گفتم عیناْ همانهایی بود که همیشه به عنوان تصویری از عروسی خودم در ذهن مرور می کردم.گرچه جالب قضیه این که خیلی از آنهایی که همیشه فکر می کردم اتفاق نیافتادند.نه البته از این بابت  این را بگویم که ناراحت شده باشم.می خواهم هم برای خودم هم برای شما باز این مسئله را روشن کرده باشم که چه آسان می شود انسان از خواسته هایش دل بکند و چه واجب است بعضی جاها که انسان باید دل بکند.و تازه بعد از اتفاق افتادن قضیه به غیر آن شیوه ای که دوستش می داشتی، به عقب که نگاه می کنی می بینی نه انگار این طورهم زیاد بد نبود...

خدا کند که آدمی هیچ کدام از رویاهایش را هر چند سبک و کم مقدار از دست ندهد مگر به امید اینکه آرزوی بزرگترش را نزدیکتر ببیند.

به نام خدا.سلام...

اصولاْ نمی بایست الان بیدار باشم.فردا مثل هر روز صبح زود باید بلند شوم.البته فردا جمعه است و بساط کار برچیده است.ولی چه کنیم این زندگی زناشویی هنوز شروع نشده کلی برایمان بساط پهن کرده...ان شاءالله.

امروز داشتم می آمدم شهرستان.الحمدالله این درس ما هم تمام بشو نیست.توی راه خیلی خسته بودم.خوابم برد.بغل دستی، بیدارم کرد و گفت اگر خوابم می آید می توانم سرم را بگذارم روی شانه اش.من البته تعارفات همیشگی را پیش کش کردم.ولی در هر صورت چرت خوبم پاره شد...فقط یک ربع بود که خوابم برده بود.ولی محیط خواب آنقدر برایم شیرین بود که دوست داشتم و انگار یک سال گذشته بوده باشد.انگار اصلاْ من توی دنیای دیگری بودم.دنیایی که هیچ کدام از مشخصه های خودم را در این دنیا همراهم به آنجا نبرده بودم.انگار تا به حال اصلاْ توی این دنیا نبودم و خانه و زندگی ام از اول همانجا بود.

بعد از اینکه آقای مهربان بغل دستی بیدارم کرد دوباره چشمانم را بستم.این بار البته کمی هوشیارتر بودم.ولی باز بعد از کمی نعشه شدم.هنوز به خواب نرفته داشتم فکر می کردم که چه خواب خوبی بود.چقدر زیاد گذشت.چه فضای دلچسبی داشت.جوری که اگر تجربهء خواب رفتن را نداشتم نمی توانستم باور کنم که فقط یک ربع گذشته بود.فکر می کردم که سالهاست آنجا بودم.

خلاصه بعد که به خواب رفتم این بار قبر خودم را دیدم.یک کسی شبیه خانمم ایستاده بود پشت ته قبرم.آن طرف کف قبرم.توی خاک.البته خاک نبود.انگار یک تونل کشیده شده بود از ته قبر به کلی آن طرفتر.آن طرفترش را نتوانستم ببینم.تا آخر صفحه رفته بود.انگار یک راه بی نهایت بود که همینجوری بعد از مرگ قرار بود توی همانجا راه بروم.دختر داشت با خنده بهم می گفت از توی قبر که می خواهی رد بشوی و بیایی این طرف کمی طول می کشد.اولش سخت است.ولی بعد مثل محیط خواب قبلی بهت خوش می گذرد.جوری حرف میزد که دهانم آب افتاده بود.دوست نداشتم از خواب بیدار شوم.دوست داشتم زودتر بروم داخل تونل.

جالب اینجا بود که قبر افقی شده بود.البته فکر می کنم این قسمتش برگرفته از کارهای طراحی و نقشه بردارییی باشد که این روزها توی محل کار با نرم افزار سالید انجام می دهم.مدام با خط افقی و عمودی و حجمهای مستطیلی سر و کار داریم.ولی گذشته از این یک چیز دیگر هم برایم جالب بود.وقتی می خواستی از کف قبر رد شوی اوایلش همانطور که آن دخترک می گفت کمی خاک و خل توی هوا پراکنده بود.کمی رد شدن از آنجا با کندی همراه بود.و وقتی هم که از دیوار ته قبر رد می شدی و آن طرف می رسیدی و شروع به راه رفتن می کردی انگار دیگر آن صادق قبلی نبودی.یعنی دیگر هیچ کدام از تعاریف قبلی این دنیایی را توی ذهنم نمی شناختم.حتی خودم را هم به اسم نمی شناختم.به ماهیتم می شناختم.به همان منی که همیشه خودم را بی واسطه با او درک می کنم.همانکه تا اعماق جان همیشه تنها بودنش را دوست دارم.

خلاصه برایم دریافت جالبی بود.این روزها بیشتر به مسئلهء ماهیت جهان و ماهیت زندگی و جهان پس از مرگ یا همان جهان اصلی فکر می کنم.فکر کنم این خواب هم نشات گرفته از همین جریان بود.به هر حال خوب شد که اولاْ کمی بعد از مدتها احساس آشنایی را بو کردم.و بعد هم کمی توی کلیت قضیه جلوتر رفتم...

به نظرم امام زمان و وجود ذاتی و جریانی به نام امام زمان(ع) آن روی سکهء سلام است.به این معنا که اسلام هم مانند تمام ادیان دیگر و مثل تمام حوادث دیگر یک روی آشکار و مستقیم دارد که در زمان تولد پدید می آید و یک روی دیگر هم دارد که آن بعد از گذشت زمانی به اندازهء کافی دراز، کم کم آشکار می شود.

بنابراین به نظرم برخوردی که بشریت نیز می بایست با این جریان و این مسئله داشته باشد نباید برخوردی منتظرانه از بعد اشتیاق ظاهری باشد.ضرورت انتظار در مورد امام زمان چیزی عقلی نیست یا حداقل بیشتر از دلایل عقلی می توان از دلایل عرفانی و معنوی برای آن بهانه آورد.ولی وظیفهء آدمی در برخورد با اینگونه مسائل کلی و کلان باید به گونه ای باشد که احساسشان نمود خارجی حتی در نظر خودشان هم پیدا نکند.ما در واقع باید طوری رفتار کنیم و طوری عمل کنیم که چنین اتفاقی برایمان به گونه ای دیالکتیک گونه وجود نداشته باشد.این طرز برخورد با همهء استثنائات و همهء اتفاقاتی است که ما از چگونگیشان بی خبریم و فقط می دانیم که هستند و می آیند.

در واقع به نظرم دورکننده ترین اشتباه ما این می تواندباشد که به جای رسیدن به راه و رسم خود و اصلاح پیوسته و همیشگی روح و عقل خود به دنبال پیدا کردن چیزی خارجی برویم و بدویم که اساساْ و ذاتاْ هیچ ابزاری در مقابل ما برای کسب اطلاعات از آن و رسیدن به آن وجود نداشته باشد.پس در این شرایط آیا راهی جز این باقی می ماند که در دل هوای دیدار آشنایی از دیار دوست داشته باشیم و در عمل و در صورت با سری پایین راه را آب و جارو کنیم.