به نام خدا.سلام.
به نظر من از لحاظ معنایی تفاوتی میان اصول گرایی و اصلاح طلبی نیست (و البته اصلاح طلبی خود تلاشی است برای اجرای روشی که اصولی که به نظر می رسد حضورشان کمرنگ شده احیا شود.تنها، این خود اصول هستند که می توانند مورد مناقشه قرار گیرند.)
بنابراین، گرچه تفاوت اصلی میان نوع اصولی است که هر کدام از دو جناح به آن اعتقاد دارند و فکر می کنند آن اصول برای ایرانیان خوب است، اما گذشته از این این بحث، چیزی که مهم است این است که روال تصمیمگیری و اجرای امور بر طبق اصول باشد.بر طبق متن ثابتی که به یک امضای جمعی منقوش باشد و جدای از تفکرات و نگرشهای یک شخص یا شخص خاص دیگر.
بدین ترتیب گفتمانی که میرحسین آغاز کرده، در واقع رجعت به نقطه صفر برای شروع یک حرکت منطقی و عقلاییست و می توان به آن به عنوان اولین لازمه برای پیشرفت کشور نگریست.این همان چیزیست که اصلاح طلبان ما نیز از آن غافل بودند و همین موجب افولشان شد.
با این تفاوت که در آن زمان که میرحسین سمت اجرایی داشت این مهم( مرجعیت اصول و خرد جمعی) خود به خود و ناخودآگاه و به خصوص به خاطر وجود شخص امام خمینی حضور خود را (تقریباً) سایه افکن کرده بود، ولی الان دیگر زمانیست که می بایست این ملزومه، به طور خودآگاهانه جدی گرفته شود.جدیتی همیشگی و غیر قابل چشمپوشی.